NFTها

تقریباً هر حکمی که دربارهٔ NFTها نوشته شده، از اینکه توکن از نظر فنی چیست می‌گذرد، و بعد دربارهٔ چیزی استدلال می‌کند که وجود ندارد.

در واقع مالک چه هستید

NFT یک سطر در یک قرارداد هوشمند است. در استاندارد ERC-721 اتریوم آن سطر یک شناسهٔ توکن، نشانی مالک و یک پیوند را نگه می‌دارد.

تصویر روی بلاکچین نیست. تقریباً هرگز روی بلاکچین نیست، چون ذخیرهٔ چند مگابایت روی اتریوم بیش از ارزش بیشتر آن آثار هزینه داشت.

پس توکن به جای دیگری اشاره می‌کند. گاهی آن جا IPFS است، که فایل با هش محتوای خودش نشانی‌دهی می‌شود و نمی‌شود پنهانی عوضش کرد. اغلب یک سرور معمولی است که مال کسی است که آن را ساخته.

یعنی اگر پروژه دیگر هزینهٔ میزبانی را نپردازد، توکن شما به هیچ چیز اشاره می‌کند. سطر می‌ماند. تصویر نمی‌ماند.

شما مالک سطر هستید. اثر هنری به شما فروخته شد. این دو ادعای متفاوت‌اند.

چرا این یک پرسش فقهی است

از ده دارندهٔ یک مجموعه بپرسید توکنشان چه حقی به آن‌ها می‌دهد و چند جواب متفاوت می‌شنوید. مجوز استفاده از تصویر؟ حقوق تجاری؟ دسترسی به چیزی که در نقشهٔ راه وعده داده شده؟

این شکست در ارتباط نیست، غرر است. فروش لازم دارد که هر دو طرف بدانند چه چیزی دست به دست شد، و بیشتر بازار ۲۰۲۱ نمی‌توانست از این مانع بگذرد.

توجه کنید این چه چیزی را نمی‌گوید. نه حرام به سبب دیجیتال بودن، و نه حرام به سبب گران بودن. قیمت بی‌معنا منع نیست.

پرسش دوم

چارچوب مفتی فراز آدم می‌پرسد آیا آن چیز منفعتی مشروع دارد، نه فقط قیمت، و جمله‌ای که ارزش به یاد سپردن دارد این است که چیزی ممکن است ارزش مالی داشته باشد و باز هم از نگاه شریعت هیچ کاربردی نداشته باشد.

بحث جداگانه‌ای هم دربارهٔ تصویر جانداران هست، که اگر پیرو نظر سخت‌گیرانه‌تر باشید، به‌تنهایی بخش بزرگی از بازار را در بر می‌گیرد. بیشتر راهنماها آن را کنار می‌گذارند چون یک جواب ساده را پیچیده می‌کند.

جایی که به‌روشنی پذیرفته می‌شوند

نام‌های دامنه، بلیت رویدادها، مدرک‌ها، و سند مالکیت دارایی‌های مشخص. در هر یک از این‌ها کاربرد خود اصل مطلب است، و توکن خود آن چیز است نه رسیدی که به فایلی روی سرور کسی اشاره می‌کند.

در یک جمله: بپرسید توکن به چه اشاره می‌کند، آیا آن نشانگر می‌تواند بشکند، و اگر صادرکننده فردا ناپدید شود چه حقی می‌توانید بخواهید.