دیفای و توکن‌های حاکمیتی

دیفای یک چیز نیست، و دیدنش به‌عنوان یک حکم همان راهی است که مردم چیزی را نگه می‌دارند که در نگاه اول رد می‌کردند.

دیفای چه چیزی را دوباره ساخت

مالی سنتی چهار کار انجام می‌دهد: تبادله، وام‌دهی، بیمه و مشتقه‌ها. دیفای هر چهار را بدون نهاد میانی دوباره ساخت.

برداشتن واسطه ماهیت محصول را تغییر نمی‌دهد. بازار نرخ سودی که کد آن را اداره می‌کند باز هم بازار نرخ سود است.

جدا کردن چهار کار

تبادله. عوض کردن یک دارایی با دیگری با تسویهٔ فوری. این پاک‌ترین دستهٔ کل کریپتو است و مستقیم با یک فروش درست برابر است.

وام‌دهی. از ساختار خودش ربا است. سپرده‌ها نرخی می‌گیرند و قرض‌گیرندگان نرخی می‌پردازند. رد می‌شود.

مشتقه‌ها. قراردادهای دائمی فیوچرز و آپشن‌ها. رد می‌شوند، و غیرمتمرکز کردن محل معامله هیچ چیزی را در قرارداد تغییر نمی‌دهد.

بیمه. کاملاً بستگی دارد به اینکه به شکل حمایت متقابل ساخته شده باشد، که می‌تواند پذیرفته شود، یا به شکل شرط‌بندی بر یک رویداد، که پذیرفته نمی‌شود.

توکن حاکمیتی در اصل چیست

رأی دادن دربارهٔ اینکه پروتکل چطور اداره شود: نرخ‌هایش، قاعده‌های وثیقه‌اش، تقسیم کارمزدهایش.

پس توکن، پروتکل را به ارث می‌برد. اداره کردن یک صرافی نقدی یک چیز است. اداره کردن یک بازار وام‌دهی یعنی رأی دادن دربارهٔ سیاست نرخ سود، که شما را شریک می‌کند نه تماشاگر.

دام سهم از کارمزد

بسیاری از توکن‌های حاکمیتی سهمی از درآمد پروتکل به دارندگان می‌پردازند. این مانند شراکت به نظر می‌رسد، و از نظر ساختار هم شراکت است، و دقیقاً مشکل همین است. شریک در هر چیزی که درآمد را ساخته سهیم است.

اگر درآمد سودی است که قرض‌گیرندگان پرداخته‌اند، سهمی از آن سهمی از ربا است، حتی جایی که سازوکار خود توکن از اول تا آخر پاک باشد.

فراهم کردن نقدینگی پرسشی جداگانه است

سپردن دو دارایی که مالکشان هستید به یک استخر و گرفتن سهمی از کارمزد معاملات به شراکت نزدیک‌تر است تا قرض، و درآمد کارمزد در برابر یک خدمت به دست می‌آید. این می‌تواند پذیرفته شود.

آنچه در کنارش می‌پذیرید زیان ناپایدار است، که خطری واقعی است نه پنهان، و این واقعیت که بسیاری از استخرها یک دارایی پاک را با توکنی جفت می‌کنند که از بررسی رد می‌شود. هر دو طرف جفت را بررسی کنید، نه تنها همان را که به خاطرش آمده‌اید.

در یک جمله: دیفای به چهار کسب‌وکار تقسیم می‌شود، تنها برخی جایزند، و توکن حاکمیتی همان را به ارث می‌برد که اداره می‌کند.