آیا معاملهٔ روزانه حلال است؟ مالکیت، تسویه، سرعت
بپرسید آیا معاملهٔ روزانه (day trading) حلال است، و از دهها منبع همان جواب را میشنوید: بستگی دارد چطور معامله کنید.
این درست است، و بهعنوان راهنما بیارزش است، چون کسی که میپرسد میخواهد بداند کدام بخشها به چه چیزی بستگی دارند. پس اینها سه شرطی است که واقعاً حکم را روشن میکنند، و یک چیز که مردم فکر میکنند مهم است و نیست.
ماژول رایگان
استدلال را خودتان بسنجید. دوازده درس رایگان دربارهٔ ربا، غرر و میسر در ارز دیجیتال، به زبان انگلیسی. کارت لازم نیست.
شرط اول: باید مالک چیزی باشید که میفروشید
این نخستین صافی است و بیشتر آنچه به نام معاملهٔ روزانه تبلیغ میشود را کنار میگذارد.
فقه اسلامی میخواهد که پیش از فروختن چیزی مالکش باشید. همین یک قاعده اینها را کنار میگذارد:
فروش استقراضی (short selling)، که در آن سهم یا کوین قرضی را که مالکش نیستید میفروشید.
قراردادهای مابهالتفاوت (CFD)، که در آنها هیچکس مالک چیزی نیست. CFD توافقی است برای مبادلهٔ تفاوت یک قیمت. هیچ داراییای جابهجا نمیشود، پس بیعی نیست، پس چیزی نیست که قاعدهٔ مالکیت حتی بر آن اعمال شود. بیشتر «معاملهٔ» خردهفروشی فارکس، شاخصها و کالاها همین است، از جمله در حسابهایی که اسلامی تبلیغ میشوند، و این توضیح جداگانهای میخواهد.
قراردادهای آتی دائمی (perpetual futures)، که نرخ تأمین مالی را هم بر آن میافزایند، یعنی ربا هم دارند، افزون بر مشکل مالکیت.
آنچه باقی میماند اسپات است. دارایی را میخرید، دارایی را نگه میدارید، دارایی را میفروشید. اینکه این کار را در چهار ماه انجام دهید یا چهار ساعت، در هیچ لحظهای وضع مالکیت را تغییر نمیدهد.
شرط دوم: تسویه باید واقعاً انجام شود
شرط دوم قبض است، و همینجاست که حکم مالیزیا اهمیت بسیار زیادی پیدا میکند.
اگر ارز دیجیتال پول دانسته میشد، مبادلهاش بیع صرف بود، که تحویل فوری و همزمان هر دو طرف را لازم دارد. اگر این را سختگیرانه بر بازاری با تأخیر تسویه و زمان تأیید اعمال کنیم، برآورده کردنش بسیار دشوار میشود، و بسیاری از فعالیتهای عادی در شک میافتند.
شورای مشورتی شریعت کمیسیون اوراق بهادار مالیزیا این را در نشستهای جون و جولای ۲۰۲۰ با دستهبندی داراییهای دیجیتال بهعنوان عُروض، یعنی کالا، نه پول، حل کرد. کالا مشمول صرف نیست. با همان انعطاف معمول بیعهای تجاری فروخته میشود. آن حکم برای پرسش معاملهٔ روزانه بیشتر از هر فتوایی که خاص معاملهٔ روزانه نوشته شده، کار میکند.
در عمل یعنی ارز دیجیتال اسپات بهاندازهٔ کافی خوب تسویه میشود. معاملههای درون صرافی فوراً به حساب مینشینند. آنچه باید به آن توجه کنید این است که موجودی صرافی یک ادعاست نه یک دارایی در دست، که پرسش جداگانهای دربارهٔ قبض است و یکی از دلایل اینکه هر چه را فعالانه معامله نمیکنید برداشت کنید.
شرط سوم: دارایی باید قبول شود
آشکار است و معمولاً از قلم میافتد. تکنیک بینقص روی یک دارایی حرام، معاملهای حرام است.
آوه را با هیچ سرعتی نمیتوانید بهطور جایز روزانه معامله کنید، چون این توکن ارزشش را از وامدهی سوددار میگیرد. همینطور هایپرلیکوئید، که در آن حدود ۹۹ درصد کارمزد معاملاتِ نگهداشتهشده صرف بازخرید توکن از یک کسبوکار قراردادهای آتی دائمی میشود. در حال حاضر ۴۱ دارایی از بررسی ما قبول میشوند، که از ابزارهایی که هر معاملهگر فعالی لازم دارد بیشتر است.
آنچه مهم نیست: چقدر نگه میدارید
این بخشی است که مردم را غافلگیر میکند، و از هر دو طرف میبُرد.
در فقه اسلامی هیچ حداقلی برای مدت نگهداری نیست. هیچ مذهبی چنین چیزی تعیین نکرده است. بازرگانی که صبح گندم میخرد و عصر با سود میفروشد، بازرگان است. پیامبر ﷺ تاجر بود، و تجارت یعنی خریدن برای فروختن.
پس این تصور که سریع حرام است و آهسته حلال، در منابع پایهای ندارد. نگه داشتن چهارساعتهٔ یک داراییِ اسپاتِ بررسیشده، همان شرطهایی را برآورده میکند که نگه داشتن چهارساله.
علمای معاصر هم کلاً همین را نشان میدهند. از شیخ ابن عثیمین نقل شده که معاملهٔ سهام را جایز میدانست وقتی کسبوکار اصلی شرکت مشروع باشد و بهشدت به بدهی سوددار تکیه نکند، که شرطی دربارهٔ دارایی است نه دربارهٔ سرعت. مجمع فقهای شریعت در آمریکا موضع موردی گرفته است و دارایی، روش و نیت معاملهگر را میسنجد. ببینید که هیچکدام از این شرطها ساعت نیست.
جایی که این اعتراض وزن دارد
تکرار، حرمت نیست. اما با سه چیزی همراه است که حراماند، و این بخش صادقانهٔ جواب است.
اهرم. تقریباً هیچکس با سرمایهٔ خودش روزانه اسپات معامله نمیکند، چون سود حرکتهای کوچک درونروزی بدون بزرگنمایی هیجانی ندارد. پس واقعیت عملی این است که معاملهٔ روزانهای که کسی برایش اجازه میخواهد معمولاً اهرم دارد، و مشکل اهرم است نه تکرار. اگر اهرم را کنار بگذارید، بیشتر مردم میفهمند که اصلاً نمیخواستند روزانه معامله کنند.
ابزارهایی که کسی بررسیشان نکرده. فعالیت پرتکرار بهطور طبیعی به سمت هر چیزی میرود که در حرکت است، و آنچه در حرکت است اغلب توکنی است بدون کاربرد و بدون توکنومیکس منتشرشده. بار بررسی دقیقاً در جایی از قلم میافتد که فعالیت بیشترین است.
رفتار، نه عقد. تفاوت واقعی هست میان خریدن یک دارایی در سطحی سنجیده با خروجی نوشتهشده، و خریدن چون چیزی در حرکت است و نمیخواهید جا بمانید. اولی تجارت است. دومی عقدی جایز است که دور یک رابطهٔ ناجایز با پول خودتان پیچیده شده، و این مرز اینجا درست بحث شده است.
مرز یقین خودم را هم اعتراف میکنم. هیچ چیزی در فقه حداقل مدت نگهداری تعیین نمیکند، و با این حال روشن است که نقطهای هست که فعالیت دیگر شبیه تجارت نیست و چیز دیگری میشود. نمیتوانم بگویم آن نقطه کجاست، و فعلاً هیچکس دیگری هم نمیتواند. ارزش دارد به آن توجه کنیم، نه اینکه با یک عدد مطمئن حلش کنیم.
جایی که به آن میرسم
معاملهٔ روزانهٔ اسپات روی یک دارایی بررسیشده، با سرمایهٔ خودتان، جایز است. مالکیت برآورده است، تسویه برآورده است، دارایی قبول میشود، و سرعت معیار نیست.
آنچه بیشتر مردم از معاملهٔ روزانه منظور دارند جایز نیست، چون اهرم، فروش استقراضی یا CFD در آن است. دلیل اینکه جواب معمول «بستگی دارد چطور معامله کنید» است، این است که نسخهٔ صادقانه ناخوشایند است: آنچه احتمالاً در ذهن دارید رد میشود، و نسخهای که قبول میشود کندتر و کمسودتر از آن است که تبلیغات نشان میداد.
یک پیامد عملی ارزش نام بردن دارد. وقتی اهرم را کنار بگذارید، معاملهٔ درونروزی داراییهای اسپات کار زیادی برای سود اندک است، و بیشتر کسانی که از این استدلال میگذرند به بازههای زمانی بالاتر میرسند. این جایزهٔ دلداری نیست. لیکویید نشدن، زمان را به ابزار شما تبدیل میکند، که همهٔ این سازگاری همین است، و به صبر پاداش میدهد نه به سرعت.
اگر میخواهید روش را با فقطاسپات بهعنوان پایه بیاموزید، نه بهعنوان یک پانویس، ماژول فقه دورهٔ ما رایگان است، و انجمن هم. با شرطهای بالا شروع کنید و میتوانید هر محصولی را در هر پلتفرمی خودتان بسنجید.
مرجع نهایی یک عالم واجد شرایط است، و سه شرط اینجا همان چیزهایی است که ارزش دارد بهجای واژهٔ «معامله» به آن گفتگو ببرید.

